فرق آب دیونیزه، آب مقطر و EDI

هر سه روش یون را کم می‌کنند، اما مکانیسم‌شان عوضی گرفته می‌شود. آب مقطر از تغییر فاز به‌دست می‌آید. آب دیونیزه از جابه‌جایی یون روی رزین. EDI همان تبادل یون را با میدان الکتریکی پیوسته می‌کند تا احیای شیمیایی هرروزه حذف شود. هیچ‌کدام فیلتر ذرات، روغن یا میکروب نیستند.

آب مقطر برای دبی کم آزمایشگاه

تقطیر انرژی حرارتی می‌خواهد و برای چند لیتر در ساعت آزمایشگاه قابل‌قبول است. برای تغذیه پیوسته یک دیگ یا یک خط تولید، همان کیفیت را با تبخیر گرفتن معمولاً گران‌تر از رزین یا غشا درمی‌آید. آب مقطر داغ هم تا خنک و ذخیره شود دوباره گاز و گرد را حل می‌کند. مخزن ذخیره اگر بسته و از جنس مناسب نباشد، کیفیت تقطیر را پس می‌دهد.

دیونایزر رزینی، کیفیت بالا و احیای شیمیایی

دیونایزر دو ستونه روی آب نسبتاً کم‌املاح یا روی خروجی اسمز معکوس می‌نشیند. ستون کاتیونی کاتیون‌ها را می‌گیرد و ستون آنیونی آنیون‌ها و سیلیس محلول را. رزین اشباع می‌شود و با اسید و سود احیا می‌گردد. برای کارگاه و دبی‌های کوچک این مسیر روشن است. برای دبی بالا، حجم پساب احیا و مخزن خنثی‌سازی باید از اول در طرح باشد، نه بعد از خرید مخزن.

EDI وقتی احیا نباید قطع کند خط را

الکترودیونیزاسیون بعد از اسمز معکوس آب فوق‌خالص را پیوسته می‌سازد. برق، رزین داخل ماژول و غشای تبادل یون با هم کار می‌کنند. پیش‌تصفیه RO تقریباً الزامی است، چون سختی و کربن آلی ماژول را می‌بندند. دارو، الکترونیک، نیروگاه و بیمارستانی که نمی‌خواهد اسید و سود را هر سیکل جابه‌جا کند، معمولاً این‌جا به EDI یا بستر مخلوط می‌رسد. انتخاب بین این دو به دبی، حد مقاومت و هزینه احیا بستگی دارد.

کدام را نخرید

اگر آب ورودی شور است، دیونایزر را جلوی اسمز معکوس نگذارید؛ رزین فوری اشباع می‌شود. اگر فقط سختی مسئله دیگ کم‌فشار است، تقطیر و EDI اضافه است. اگر برگه آزمایش روغن یا کلر آزاد نشان می‌دهد، هیچ‌کدام از این سه تا خوراک را درست نمی‌کنند. اول پیش‌تصفیه، بعد انتخاب بین مقطر، رزین و EDI.

مقایسه روی کاغذ کافی نیست. دبی و آنالیز را بفرستید تا بین رزین و EDI یکی بر اساس احیا و کیفیت هدف انتخاب شود.